Helmie Brugman maakte de installatie, The Terracotta David's, tijdens haar residentie 1-10-2012 t/m 15-1- 2013 in het Europees Keramisch Werk Centrum- sundaymorning@ekwc in 's-Hertogenbosch.

De gipsmal van 'een ideaal jongetje' maakt het mogelijk binnen korte tijd een serie kopieën te maken. Maar niet allen beelden worden met zorg gemaakt, zo ontstaan er ook vervormingen tijdens het werkproces. Deze vervormingen vinden bewust plaats. Helmie maakt juist gebruik van de mogelijkheden en beperkingen die de materialen klei/ porselein / gips haar bieden tijdens het maakproces. De installatie laat het werkproces zien waar zowel beeld als mal en vorm bijdragen aan de verbeeldingskracht.

Vorm en Vervorm staan centraal als metafoor van de maakbaarheid van het leven.

Onderstaande tekstfragmenten komen uit de catalogus Vorm+Vervorm, overzicht werken van Helmie Brugman 2002-2006. Tekst van Marjon de Groot. De volledige tekst is te lezen onder "PUBLICATIES".

De afgelopen jaren heeft haar werk een inhoudelijke verandering ondergaan. Het menselijk bestaan, met zijn positieve en negatieve kanten, is haar directe uitgangspunt geworden. Ze heeft hier zelf een soort formule voor bedacht: liefde + lijden = leven. Deze thematiek brengt Helmie Brugman tot uitdrukking in beelden die zeer uiteenlopend kunnen zijn in materiaal, techniek en formaat. Een gemeenschappelijk kenmerk is dat de werken op een figuratief uitgangspunt gebaseerd zijn. Brugman gaat vaak uit van gevonden beeldmateriaal.

In een aantal nieuwe werken van Helmie Brugman speelt een souvenirbeeldje van de Piëta van Michelangelo in Rome een belangrijke rol.

Helmie Brugman maakt mallen van het 'originele' souvenir en giet daar vervolgens haar kopieën van. De objecten die zo ontstaan zijn uiteraard een vergroving van het werk van Michelangelo.

Soms trapt ze ertegen met haar werklaarsjes of doet ze een ingreep met rubberen handschoenen, waardoor afdrukken hiervan achterblijven op de sculpturen. Deze handelingen verricht Helmie Brugman niet zozeer uit agressiviteit, maar om te illustreren hoe een mens, en ook een beeld, onderhevig zijn aan krachten van buitenaf en hoe deze krachten een leven tekenen. Het letterlijke vervormen van het materiaal krijgt zo een diepere betekenis.

In andere werken worden latex mallen gepresenteerd, soms met hun opening naar boven. Ze zijn beeld en mal tegelijk. Begrippen als positief en negatief, vorm en tegenvorm, komen hiermee op losse schroeven te staan. Ze zijn elkaars keerzijden en even belangrijk. Net zoals de vervormingen een diepere betekenis hebben, zijn ook deze begrippen meer dan alleen letterlijk bedoeld. Ze staan voor processen en ervaringen die een mens opdoet of ondergaat tijdens zijn leven en die hun uitwerking hebben op het uiterlijk en innerlijk van de mens.

Tijdens het werken ontdekt Helmie Brugman steeds nieuwe mogelijkheden. Zij laat associaties toe vanuit de vorm of vanuit de betekenis van een motief. Het werkproces voltrekt zich zoals het leven zelf. Met bepaalde uitgangspunten als basis moet men telkens opnieuw oude zaken bijstellen en nieuwe wegen zoeken. De kern van Helmie Brugmans werk blijft daarbij haar formule voor de menselijke existentie: liefde + lijden = leven.